Je innerlijke tiener te slim af zijn: een realistische gids voor zelfzorg (en discipline)

Jarenlang had ik moeite om een vaste trainingsroutine vol te houden. Ik probeerde het in de middag in te passen, maar mijn succes hing af van, nou ja, heel veel dingen: hoe laat ik van mijn werk thuiskwam, hoe lang het koken duurde, of ik nog even snel naar de supermarkt moest, of dat ik onze dochters naar een naschoolse activiteit moest brengen.
En laten we eerlijk zijn - soms was ik gewoon doodmoe.
Onnodig te zeggen dat de consistentie het raam uit vloog en ik relatief ongetraind bleef. Ik haalde mezelf over dat ik gewoon de discipline niet had om het te laten werken, en ik was diep teleurgesteld in mezelf.
Voor velen van ons heeft het woord discipline een negatieve lading. Het voelt als een wijzende vinger die ons vertelt wat we zouden moeten doen. Het voelt als dat starre, straffende concept waarvan onze ouders en leraren volhielden dat we er meer van nodig hadden.
Als zelfzorg verandert in een "moeten", wordt het gewoon nog een karwei - nog een puntje om af te vinken op een uitputtend zelfverbeteringslijstje. Als dat gebeurt, ondermijnt het het hele doel.
Maak kennis met je innerlijke rebel
We hebben allemaal momenten waarop we in opstand willen komen tegen onze eigen gezonde routines, al is het maar om die oordelende "moeten"-stemmen in ons hoofd te bewijzen dat we nog steeds de baas over onszelf zijn. Dus in plaats van te slapen, blijven we tot 23.00 uur tv kijken met een glas wijn, wat chips en chocolade. (En laten we eerlijk zijn, 23.00 uur is voor de meesten van ons boven de 40 een wilde nacht!).
Deze innerlijke rebel gedraagt zich precies als onze tienerzelf, en wat voelt dat af en toe lekker. Maar als die rebel gaat saboteren wat we op de lange termijn werkelijk willen, moeten we pauzeren en ons afvragen: wat zou de volwassene in mij doen?
Een van mijn leraren heeft discipline voor mij herdefinieerd. Hij zei:
"Discipline is luisteren naar wat je lichaam nodig heeft. Niet naar wat je geest wil."
Geesten zijn wispelturige wezens - net als tieners. Hun stemmingen schommelen en veranderen voortdurend. Als we wachten tot we zin hebben om iets gezonds te doen, nou... vergeet het maar! We zouden nooit beginnen.
De vrijheid van routine
Hier komen discipline en routines om de hoek kijken. Ze bieden de steiger die we nodig hebben om een wispelturige geest te managen. Sommige dagen werkt je geest graag mee en speelt de volwassene. Andere dagen stampvoet hij. Door stevige structuren neer te zetten, omzeilen we de mindset "ik heb er vandaag geen zin in". We doen het toch, omdat we weten dat zowel ons lichaam als onze geest er achteraf enorm dankbaar voor zullen zijn.
Ironisch genoeg creëert discipline vrijheid. Als zelfzorgroutines automatisch worden, verspil je geen kostbare mentale energie meer aan het debatteren of je ze gaat doen. Je doet ze gewoon. En als de tijd krap is? Dan doe je gewoon een verkorte versie.
Als mensen zijn we geprogrammeerd voor directe beloning, en onze hersenen hebben van nature moeite om beloningen op lange termijn voorrang te geven boven comfort op korte termijn. We weten allemaal dat één bezoek aan de sportschool ons niet ineens fit maakt. Doorzettingsvermogen en discipline zijn gewoon de instrumenten die we gebruiken om die kloof te overbruggen en de moeilijke dingen te blijven doen omwille van de toekomstige voordelen.
Moeten we ze perfect doen? Absoluut niet. Maar consistentie wint het elke keer van perfectie.
Van zelfverbetering naar zelfwording
Tegenwoordig zie ik zelfzorg niet als een project om mezelf te "repareren". In plaats daarvan zie ik het als een manier om mezelf te aarden - om de persoon te zijn die ik werkelijk ben en wil zijn, zelfs als het leven chaotisch wordt. Het stelt me in staat aanwezig te zijn en kalm, helder, nieuwsgierig en zelfverzekerd te blijven. Het geeft me de energie en mindset om te reageren op wat ik ook tegenkom.
Dit gaat er niet om te veranderen wie je bent. Het gaat erom jezelf te kennen en te worden. Het is niet dat ik fit zou moeten zijn. Ik wil fit zijn. Ik kies ervoor te trainen.
Je systeem voor succes ontwerpen
Je onderhandelbare zaken kiezen is de cruciale eerste stap, maar het echte geheim om ze te laten beklijven is er een systeem omheen bouwen. Als je wilt slagen, moet je naar je omgeving, je agenda en je middelen kijken en die actief zo inrichten dat de gezonde keuze de makkelijkste keuze wordt. Het draait erom wrijving weg te nemen nog voordat je begint.
Voor mij betekende dit dat ik mijn aanpak helemaal moest omgooien. Omdat mijn middagen altijd overgeleverd waren aan een chaotische agenda, verplaatste ik mijn training naar de vroege ochtend. Dat betekende natuurlijk eerder naar bed gaan, zodat ik eerder kon opstaan.
Maar het systeem hield daar niet op. Ik leerde ochtendlijke besluitmoeheid te elimineren door me de avond ervoor voor te bereiden:
- Obstakels wegnemen: ik leg mijn sportkleding van tevoren klaar.
- Middelen vooraf regelen: mijn mat en gewichten liggen al klaar en wachten op me.
- Vooraf beslissen: ik weet bij welke trainingsvideo ik ga zweten.
Ik besefte ook dat ik het niet alleen hoefde te doen, dus riep ik steun in en regelde ik de ultieme sportmaatje: mijn man. Die gedeelde verantwoording verandert alles.
De vreugde vinden in het doen
Ten slotte heb ik geprobeerd mijn focus te verleggen naar het genieten van het proces zelf, in plaats van het alleen te behandelen als een taak die afgerond moet worden. Ik zet geweldige muziek op en richt me op de lichamelijke sensaties - voelen hoe mijn lichaam beweegt, de spanning wegrekken en merken hoe mijn spieren sterker worden.
Toegegeven, vreugde vinden tijdens een zware training kan soms een uitdaging zijn! Maar de beloning achteraf is onmiskenbaar. Ik merk altijd de verschuiving - ik eindig sterk, levendig en helemaal wakker.
Dus kies je onderhandelbare zaken. Bouw de structuren en systemen om ze te beschermen. Begin klein, stel doelen die realistisch zijn voor je leven nu en omarm de reis.
Want uiteindelijk word je wat je oefent.


