De zoektocht naar erbij horen

Heb je jezelf ooit afgevraagd... Waar hoor ik thuis?
Ik ben mijn hele leven op zoek geweest naar het antwoord op deze vraag. Soms bewust. Soms onbewust.
Ik wil je meenemen naar de tijd waarin dit verhaal begint.
Ik ben geboren in Barbados, als dochter van een Amerikaanse vader en een Nederlandse moeder. Mijn beste vriendin was Flora. We deden alles samen, ook kersen van onze oprit schrapen en opeten omdat we als vierjarigen de takken van de boom niet konden bereiken. Daarna, tussen mijn vijfde en zevende, verhuisde mijn gezin naar vier verschillende landen. Ik had moeite om vrienden te maken. In Peru voelde ik me eenzaam. Ik had één oudere vriendin, de dochter van vrienden van mijn ouders, die niet erg aardig was. Ze dreigde me te wurgen als ik niet het spel speelde dat zij wilde. We speelden vaak gezinnetje. Zij was de moeder en commandeerde mij - de baby - rond. Ik mocht haar niet zo, maar ik ging graag bij haar thuis spelen omdat we daar watermeloen met suiker en paarse en roze kauwgom kregen, iets wat bij ons thuis streng verboden was.
Verhuizen van Zuid-Amerika naar Nederland betekende een kleine christelijke dorpsschool, waar ze met vulpennen schreven en elke ochtend uit de Bijbel lazen. Ik voelde me absoluut de vreemde eend in de bijt.
Toen we naar Honduras verhuisden, zat ik in groep 4. Ik herinner me levendig een ochtend waarop mijn vader me in zijn kleine witte Volkswagen Kever naar school bracht. Ik vertelde hem dat ik zo blij was dat ik een vriendin had gemaakt, en dat zij net als wij boven op de berg woonde. In Honduras voelde ik me vaak de vreemde eend in de bijt omdat ik, anders dan de andere buitenlanders, vloeiend Spaans sprak. Iedereen ging ervan uit dat ik Amerikaans was, hoewel ik ook sterke Europese wortels had.
Op mijn 15e was Guatemala het eerste land waar ik sociaal floreerde, omdat er veel andere Third Culture Kids waren. Ik was niet vreemd. Ik was uniek. En deel van een groep. We hadden zoveel plezier, hingen rond bij elkaar thuis en gingen naar de film.
Terugverhuizen naar Nederland - technisch gezien een "thuisland" waar ik thuis had moeten horen - voelde helemaal niet als thuis. Vergeleken met de Latino's waren de mensen en het weer koud en nat. Het was een enorme schok voor mijn systeem. Ik miste mijn vrienden vreselijk. Ongeveer drie jaar leefde ik in een mist van heimwee. Het verdriet over het verlies van Guatemala - een heel land, een groep vrienden, een manier van leven, het eten, de muziek - was echt.
Maar op een dag werd ik wakker uit deze mist en realiseerde ik me... ik ben de enige die dit kan laten werken. Als ik geen gevoel van erbij horen heb, moet ik het zelf creëren. Ik besloot zo Nederlands mogelijk te worden en trad toe tot een studentenvereniging, waarbij ik twee zware ontgroeningen doorstond om lid te worden van een heel coole meisjesclub genaamd Triumph. Wij waren de stoere meiden. Onze symbolen waren motoren en bh's.
Deze zoektocht naar erbij horen in al die landen hielp me mijn superkrachten te ontwikkelen: luisteren, observeren en diepe empathie hebben voor anderen die een moeilijke tijd doormaken, die ik nu gebruik als coach, counselor en trainer. Ik leerde me aan te passen, flexibel te zijn, open te staan en anderen te accepteren zoals ze zijn, en maakte vrienden uit veel verschillende culturen.
Maar zoals bij alles moet er een balans zijn. Te veel luisteren, observeren en aanpassen... is ook niet goed. Ik was een kameleon die culturen vermengde en de kleuren van mijn omgeving aannam - altijd doend wat de Romeinen doen.
Als je te ver gaat, kun je je gevoel van zelf verliezen en draait het leven volledig om anderen behagen. Ik doe wat ik doe om de goedkeuring van anderen te zoeken. Ik buig over naar achteren om aan de behoeften van anderen te voldoen en verwaarloos mijn eigen behoeften. Ik ken mijn eigen grenzen pas als ik ze overschreden heb, en kijk dan op een gegeven moment terug en denk: Wacht, was dat een grens? Het heeft vragen opgeroepen over mijn identiteit. Wie ben ik? Wat wil ik? Waar sta ik voor? Waar hoor ik thuis?
Ik ben gaan beseffen dat erbij horen tweeledig is. Zoals het Ubuntu-gezegde: "Ik ben omdat wij zijn." We hebben anderen, gemeenschappen, vrienden, familie en dierbaren nodig om onze plek in de wereld te vinden. Verschillende stammen vinden is zo waardevol. Maar het tweede deel, dat mij veel moeilijker te vatten was maar de afgelopen jaren zo duidelijk is geworden... we moeten erbij horen vinden in ons Zelf.
Mijn reis gaat steeds meer over mijn eigen kleuren laten zien, niet opgaan in de omgeving als een kameleon - dapper genoeg zijn om op te vallen en authentiek mezelf te zijn. Ik hoop dat je met me meegaat op deze magische reis van "Ken uzelf" - ongeacht waar je geboren bent of in hoeveel landen je hebt gewoond - zodat we allemaal dit gevoel van erbij horen kunnen voeden, waar we ook gaan en in welke gemeenschappen we ook leven.


