Plan een gesprek
Blog

Brugklasdrama en wijsheid voor volwassenen over "moeilijke" gesprekken

Middle School Girl

“Moeilijke gesprekken” zijn de afgelopen weken spontaan mijn thema geweest. Het onderwerp kwam op een conferentie ter sprake, ik ben gevraagd er een training over te geven, het kwam naar boven in verschillende individuele en groepscoachingsessies, dook op in podcastafleveringen en kwam voor in de boeken die ik las. Dus - laten we het hebben over moeilijke gesprekken!

Er valt zoveel uit te pakken.

Ze zijn niet alleen iets voor op het werk. Vaak zijn de moeilijkste gesprekken die met de mensen van wie we houden.

Een van mijn vroegste herinneringen aan een moeilijk gesprek was op de tere (en verwarrende) leeftijd van 13.

Een paar weken lang - het voelde als maanden - werd ik gemeden door mijn vriendinnen. Ik verstopte me in de bibliotheek (ah, de brugklasjaren... was dat niet leuk?!?! NIET). Uiteindelijk verzamelde ik de moed om te vragen wat er aan de hand was. Ik had geen idee. Ik piekerde over wat ik fout gedaan zou kunnen hebben.

Het bleek dat ik niets fout had gedaan. Een van mijn vriendinnen was jaloers (ik was goed in sport en op school, en dat vond ze verschrikkelijk irritant - begrijpelijk), en ze had een heleboel leugens over me verspreid. Later bood ze haar excuses aan en schilderde ze een prachtige paardenposter voor me. Ik vergaf haar en we gingen verder.

Als ik hier nu op terugkijk, met alles wat ik als volwassene heb geleerd, worden een paar dingen duidelijk.

Les 1: Wacht niet.

Ik ontweek het gesprek, zoals velen van ons doen, omdat ik bang was - bang om gekwetst te worden of iemand anders te kwetsen. Maar wachten maakte het erger. Mijn onbeheersbare, onrealistische piekergedachten, de eenzaamheid die ik voelde en de spanning in de vriendengroep maakten de situatie in mijn hoofd veel groter dan ze was. Het eerder aanpakken zou iedereen veel verdriet hebben bespaard.

Les 2: Weet hoe je reageert.

Me verstoppen in de bibliotheek liet me me een slachtoffer voelen. Sommigen zouden zeggen dat ik wel een slachtoffer van pesten was - en ja, misschien wel - maar ik liet mezelf ook in die situatie brengen. Ik vluchtte en bevroor. Naast vermijden zijn twee andere typische reacties vechten (hard en agressief ingaan) of behagen (alles doen om te sussen, zelfs ten koste van je eigen waarden).

Deze reacties - vechten, vluchten, bevriezen, behagen - zijn volkomen logisch als we ons bedreigd voelen. Maar vanuit het perspectief van de relatie koppelen ze ons los. Als we willen blijven leven, werken en leiden met anderen, moeten we reageren vanuit empathie en nieuwsgierigheid.

Je bewust worden van hoe je reageert - wat er in je lichaam en geest gebeurt - is krachtig. Zodra je je patronen kent, kun je jezelf reguleren en meer bekrachtigde keuzes maken.

Les 3: Beheers wat van jou is om te beheersen.

Bij die uitbarsting in de brugklas kon ik niet beheersen wat er werd gezegd of hoe anderen reageerden. Ik kon alleen mezelf beheersen. En dat is de realiteit. We weten dit intellectueel, maar proberen toch vaak anderen te controleren. Als we echt accepteren dat we alleen verantwoordelijk zijn voor onze eigen gedachten en handelingen - niet die van anderen - kunnen we bewuste keuzes maken over wie we willen zijn - en oefenen die persoon te zijn.

Moeilijke mensen en moeilijke gesprekken? Ze zijn onze beste leermeesters. Ze helpen ons groeien. We zouden ze moeten bedanken.

Les 4: Herformuleer.

Als ik een keuze heb in hoe ik moeilijke gesprekken benader, kan ik beginnen met de woorden die ik gebruik te veranderen. Wat als het geen "moeilijk" gesprek is, maar een cruciaal gesprek? (Grenny, Patterson, McMillan, Switzler, Gregory in Crucial Conversations). Die subtiele verschuiving helpt me te focussen op waarom het belangrijk is om te praten, in plaats van waarom het moeilijk is.

In mijn geval was ik goed bevriend geweest met dit meisje. Ze maakte een moeilijke tijd door. Haar gedrag weerspiegelde haar eigen pijn, en ik was toevallig haar trigger. Wat telde, was begrijpen wat er over me werd gezegd, zodat ik kon beslissen wat ik vervolgens zou doen.

Uiteindelijk deed ik het dappere. Ik vroeg mijn andere vriendinnen wat er aan de hand was en confronteerde haar daarna - niet agressief of onderdanig, maar nieuwsgierig. Ik vertelde haar dat ik gekwetst was en dat ik mijn vriendinnen miste. Ze huilde, voelde zich vreselijk - en maakte, zoals je weet, de paardenposter voor me. (Die ik vervolgens dramatisch in kleine snippers voor haar neus verscheurde... nee, grapje!)

Les 5: Het is meestal niet zo erg als je denkt.

En dan blijkt het vaak niet zo erg. Je denkt: “Echt? DIT is waarom ik zoveel lunchpauzes alleen heb doorgebracht, lezend in de bibliotheek in plaats van lachend en roddelend met mijn vriendinnen?” Wat een verspilling van tijd en energie.

En mensen, tijd en energie zijn kostbaar. Dus laten we het gesprek aangaan en doorgaan naar mooiere dingen.


Dat was mijn brugklasversie van het uitpakken van moeilijke gesprekken. Hier is de korte samenvatting:

  1. Wacht niet.
  2. Ken je reacties.
  3. Je kunt alleen jezelf beheersen - dus neem verantwoordelijkheid.
  4. Herformuleer van "moeilijk" naar "cruciaal".
  5. Het is meestal niet zo erg als je denkt.

Op naar meer plezier! Brugklasjongens leken daar geweldig in.

Ik hoop dat dit nuttig was!